Het is tijd om jullie verhalen te vertellen

Van 2008 tot 2014 werkte ik op een ISK-school in Leeuwarden. Werk dat ik met hart en ziel heb gedaan; werk dat diep in mij is gaan zitten en mijn blik op de wereld voorgoed heeft veranderd. 

Er zit altijd een verhaal achter  een verhaal. We zijn allemaal mensen van deze aarde. 

Taal, emotie en drama

Ik werkte op de ISK als dramadocente. Drama werd ingezet als middel om te verwerken, maar ook om vrijer de Nederlandse taal te leren spreken. Een taal leren die zo ver van je af staat, is geen makkelijke opgave. Het verraste mij telkens weer hoe snel deze jongeren de taal oppikten. Hoe snel we naar een diepere laag konden gaan.  

De omslag

In 2011 werd ik ziek en kreeg ik de verpletterende diagnose multiple sclerose en moest ik in 2014 stoppen met het werk dat ik met ziel en zaligheid deed. De plek waar ik me niet alleen voelde. Waar ik me heel voelde.
Meer mens dan daar, heb ik me nooit meer gevoeld. Tussen die jongeren met hun hartverscheurende verhalen. Allemaal aarde bewoners.  Het bracht het diepe besef dat niemand er zomaar voor kiest om alles achter te laten.

We spraken veel. In kringgesprekken, maar ook individueel. Ik luisterde en was dicht bij ze. Ik liet mijn tranen stromen als ik ze voelde opkomen. Voor sommige verhalen bestaat geen afstandelijke beroepsethiek; daar past alleen stilte en een traan.

Een belofte

Toen ik in 2014 definitief afscheid moest nemen beloofde ik hen om te blijven schrijven. Om hun verhalen te delen en de wereld daarmee een stukje compassievoller te maken. Mijn leven tolde, en dat zou het blijven doen, maar ik ben nooit mijn belofte vergeten. 

Lieve oud-leerlingen: het is tijd om jullie verhalen te vertellen. Tijd om de wereld te laten zien dat we allemaal kinderen van moeder Aarde zijn.