Over mij

Ik groeide op in het zuiden van Drenthe tijdens de vroege jaren zeventig. De geschiedenis van deze regio was voor mij nooit een abstract gegeven, maar een tastbare, soms pijnlijke werkelijkheid. Zowel mijn grootouders van moeders- als van vaderskant groeiden op in en rond Nieuwlande—het Drentse dorp dat op 11 april 1985 de collectieve Yad Vashem-onderscheiding ontving vanwege de massale hulp aan Joodse onderduikers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Bij ons thuis werd er altijd gezwegen over de oorlog. "Waar je het niet over hebt, dat is er ook niet." Maar als drama docent therapeut en omgangskunde weet ik dat , dat helaas niet zo is. . Trauma wordt onbewust doorgegeven.

Lange tijd was het theater mijn wereld. Als docent drama schreef en regisseerde ik talloze voorstellingen voor mijn leerlingen. Ook heb ik lange tijd gewerkt op het ISK. De school waar jonge asielzoekers de Nederlandse taal leren. Van deze jonge mensen heb ik veel hartverscheurende verhalen gehoord.   
Mijn passie voor schrijven was er altijd, maar door de zorg voor mijn gezin bleef het bij teksten voor het podium.

In 2014 veranderde alles: de diagnose MS dwong mij te stoppen met mijn werk in het onderwijs. Wat begon als een verlies, ontpopte zich tot de herontdekking van mijn grootste passie. Ik begon intensief te schrijven. Ik schreef een boekje voor mijn kleinkinderen over de natuur. Ging als columnist voor een regionaal MS-magazine schrijven en later ook voor de vereniging Buitenlust.  Dit doe ik nog steeds met veel plezier.

Met mijn debuutroman De discipel in de zandbak kies ik voor een koers, waarin ik mezelf opnieuw laat zien. 

In een wereld die vaak verhardt, schrijf ik met een missie: ik wil trauma, religieuze repressie en discriminatie bespreekbaar maken. Hoewel het verhaal zich afspeelt in de jaren zeventig, raakt het thema’s die nu urgenter zijn dan ooit.

Ik schrijf om te verbinden en oordelen te verzachten. De discipel in de zandbak, is één van de  verhalen die verteld moet worden.