De tijd vliegt.

Onlangs kreeg ik een kaart van mijn kleinzoon waarop stond: ‘Oma de tijd vliegt. De hut wil afgebouwd worden.’ Een rake zin. We hadden het beloofd, maar de tijd vliegt echt.                                                                                                                                                                             Het is alweer een jaar geleden dat we als MS-vereniging online zijn gegaan en er één keer per jaar nog een regioglossy op de mat valt.  

Onwillekeurig gingen mijn gedachten naar de eerste jaren met MS. Het lukte maar niet om de schubs tegen te houden. In die tijd kwam ik terecht bij een medisch psycholoog. Hij benadrukte iedere keer bij het weggaan dat ik mijn zegeningen ook moest tellen. ‘Count your blessings.’ Soms werd ik daar zo geïrriteerd van dat mijn maag samentrok, want wat waren dat nou voor zegeningen? Vier keer per jaar lag ik te stuiteren aan het prednison infuus en kreeg daardoor niet de tijd om te herstellen. Lopen ging met moeite en de rolstoel mijn vriend. Wat nou blessing? Het was een rotzooi in mijn leven. Maar de tijd verstreek en er kwam een nieuw middel op de markt dat zo goed voor mij werkte, dat ik kon gaan revalideren.

Twee en een half jaar geleden ging mijn man burned-out. Dit had zo zijn weerslag op onze relatie en  daardoor moest ik weer denken aan mijn medisch psycholoog van weleer. Hij had mij geadviseerd om een schrift te gaan gebruiken waarin ik mijn zegeningen zou opschrijven. Mijn boze en geïrriteerde hoofd vond dat maar onzin. Maar met de in de tijd opgedane kennis. Het weten dat je brein reageert op positieve waarnemingen, het leren leven met MS en omdat je zo graag iets wilt doen voor je partner werd het een volkomen logisch idee. In de wereldwinkel werd een mooi leren boekje gekocht. En zo werd een gewoonte geboren. Voor het slapen gaan nog even schrijven. Drie mooie dingen van de dag. Mijn man noemt waar hij van heeft genoten en andersom. Het zijn op eerste gezicht geen grootse dingen:

• Genieten van de heerlijke voorjaarszon op ons terras. Soep koken na de wildpluk wandeling.                                                                                                             
•  In de kringloop de felbegeerde jumpsuit vinden.                                                                                                    
•  Het zien van de stam van een enorme omgevallen kastanjeboom.                                                                  
• In een boterbloemenveld komen, ze waren met miljoenen.                                                                               
• Dat ik Groningen binnenreed met de trein en besefte dat ik thuiskwam.

Ze zorgen er wel voor dat je met een glimlach in slaap valt. Ze maken dankbaar en dat schijnt bijzonder goed te zijn voor je welbevinden. Inmiddels is ons tweede boekje al bijna vol. En blijkt het ook nog eens superleuk om het terug te lezen.

De kleine dingen worden grootse dingen omdat ze opgeschreven zijn en je het je meteen weer herinnert.                                          Soms baal ik ervan dat we er niet eerder aan zijn begonnen. Toentertijd was het vooral zwelgen in zelfmedelijden. In die tijd was dat blijkbaar nodig. Met de kennis van nu, weet ik dat de psycholoog wel gelijk had. Gelukkig is mijn man hersteld, maar het boekje blijft.                                                         

De tijd vliegt en dat zie je ook terug in het boekje. Zo staat er; dat ik mijn column afrondde voor de eerste glossy. En dat is alweer een jaar geleden. Afgelopen weekend schreven we in ons boekje. Het samen timmeren aan de boomhut met de kleinkinderen. Gewoon omdat de tijd vliegt.     

Liefs Moniek