Geluiden in het bos

 

 

 

Over wat aangenaam geluid is, kun je flink van mening verschillen. Waar de één houdt van hardrock, zweert de ander bij klassiek. En waar de één het geluid van een bladblazer nauwelijks opmerkt, kan de ander er helemaal kriegel van worden. Het zijn allemaal geluiden die door ons, de mens, worden geproduceerd.

Gelukkig zijn er ook geluiden waar we niets aan kunnen doen. Sterker nog: geluiden waar we helemaal niets aan willen doen. De vertrouwde, voor ons Buitenlusters , rustgevende bosgeluiden.

Sinds vorig jaar is ons park een prachtig schouwspel rijker: er zijn bosuilen neergestreken, op park 3, die nu voor het tweede jaar op rij jongen hebben. Als we ’s avonds buiten zitten en de schemering valt, zien we ze soms prachtig op een tak zitten. Het moment dat de moedervogel haar jong voert, is magisch. Het zijn van die zeldzame momenten waarop je even je adem inhoudt, diep doorademt en een innerlijke rijkdom voelt die met geen enkele materie te vullen is. Pure liefde voor de natuur.

Maar eerlijk is eerlijk: de natuur heeft ook haar eigen volume. Want zodra wij naar bed gaan en alles donker wordt, bedenkt ons jonge uilskuiken dat het vlak voor ons slaapkamerraam tijd is voor het avondeten. Het doordringende gekrijs om voedsel zorgt ervoor dat je je héél bewust bent van de nacht.

Sinds vorig jaar hebben we ook een vijver in de tuin. We legden deze aan omdat het mooi staat, maar vooral omdat we wisten dat een vijver de biodiversiteit vergroot. Het is een natuurlijk leefgebied voor vogels, insecten en amfibieën. Het resultaat? Een waar kikkerconcert bij tijd en wijle! Die kikkers zijn trouwens fantastisch, want ze eten muggen. Sinds de vijver hebben we in de slaapkamer geen last meer van dat irritante, slapeloze gezoem.

Nu hoorde ik het kikkerconcert laatst ineens abrupt stoppen. Bosuilen eten het liefst muizen, maar als ze jongen hebben, lusten ze ook wel een kikker. Zou er een verband zitten tussen onze nieuwe vijver en de komst van de bosuilen? Het zou zomaar kunnen.

Inmiddels hebben we trouwens ontdekt dat als we héél even met een zaklamp schijnen – sorry, baby-uil! – de kleine besluit om zijn maaltijd net een boom verderop bij elkaar te roepen. Zo krijgen wij toch nog een beetje nachtrust. En ach, dat nachtelijke uilenconcert? Het hoort erbij, is gelukkig maar tijdelijk, en herinnert ons er elke nacht liefdevol aan hoe prachtig levendig de natuur hier is.

Liefs Moniek